AWP-2BIS

Jest drugą, zmodyfikowaną wersją metody AWP-2, sprawdzonej w praktyce w szeregu polskich przedsiębiorstw. Powstawała w latach 1997-1998. W swej wersji bazowej operuje ona piętnastoma kryteriami analitycznymi, w ramach których występuje pięć stopni trudności (opisanych słownie). Stanowią one prosty klucz analityczny, podobny do tego z wersji AWP-N. Z każdym stopniem trudności związana jest także odpowiednia punktacja. Autor metody zakłada, że ewentualne wynagradzanie za szkodliwe, szczególnie uciążliwe i niebezpieczne warunki pracy będą dokonywane w ramach dodatków z danego tytułu, dlatego też ich opisy nie znajdują się w charakterystyce odpowiednich kryteriów kwalifikacyjnych. Celowo nie zostały więc uwzględnione także inne czynniki, za które pracownicy otrzymują odrębne wynagrodzenie, takie jak: nadgodziny czy przerwy w pracy kierowców. Zmiany i unowocześnienia wprowadzone do metody AWP-2BIS dotyczą głównie nazewnictwa i treści niektórych kryteriów, punktacji oraz układów siatek punktowych oraz liczby proponowanych kategorii.

Metoda obejmuje 15 kryteriów elementarnych związanych z poszczególnymi aspektami pracy:
• kryteria 1-7 związane są ze złożonością pracy,
• kryteria 8-11 związane są z jej odpowiedzialnością,
• kryteria 12-15 związane są z uciążliwością pracy.

Podobnie jak w poprzednich wersjach metody, także i w tej wygodnym narzędziem wartościowania stanowisk jest ankieta, w której dokonuje się wyboru wariantu odpowiedzi.

Patrz też: AWP, Analityczno-punktowe metody wartościowania pracy, Metody wartościowania pracy, Wartościowanie pracy