AWP-N

Jest jedną z najmłodszych polskich metod analitycznego wartościowania prac biurowych i kierowniczych (powstała w 1990 roku). Nie jest więc to metoda uniwersalna, lecz specyficzna, czyli dotycząca określonej grupy stanowisk. Według jej autora, Tadeusza Oleksyna, stanowi ona uproszczoną wersję innej, krajowej metody wartościowania - UMEWAP-87, popularyzowanej w latach 80-tych przez administracje państwową. Tworząc AWP-N Tadeusz Oleksyn zmodyfikował te elementy UMEWAP-87, które zdaniem jego oraz wielu specjalistów były nieprzystosowane do współczesnego rynku pracy lub były zbyt skomplikowane. Uproszczenia wprowadzone przez T. Oleksyna w metodzie AWP-N polegały na:
• całkowitym usunięciu trzech kryteriów elementarnych: "wysiłek fizyczny", "obciążenie psychiczne z tytułu niskiego prestiżu pracy" oraz "czynniki niebezpieczne". Kryteria te stały się wg Tadeusza Oleksyna całkowicie zbędne w procesie wartościowania stanowisk kierowniczych oraz biurowych. Drugie z wymienionych kryteriów było szeroko dyskutowane jeszcze w kontekście metody UMEWAP -87 jako kryterium zbyt niewymierne a także nie dotyczące istoty wartościowania pracy. Co do "wysiłku fizycznego", dyskusyjnym stało się jego usunięcie z metody AWP-N, ponieważ jest to kryterium istotnie różnicujące niektóre prace biurowe;
• połączeniu kryteriów elementarnych "odpowiedzialność za przebieg i skutki pracy" oraz "odpowiedzialność za decyzje";
• ograniczeniu liczby stopni oceny w stosunku do niektórych kryteriów elementarnych.
Za innowację metodologiczną metody AWP-N uważa się połączenie opisu pracy na danym stanowisku z zestawem kluczy analitycznych dla dwunastu kryteriów elementarnych.

Patrz też: AWP, Analityczno-punktowe metody wartościowania pracy, Metody wartościowania pracy, Wartościowanie pracy