Analityczno-rangowa metoda wartościowania pracy

Odmiana metody porównywania czynników w wartościowaniu pracy. Polega ona na szeregowaniu prac ze względu na czynniki utrudnień, ale (inaczej niż w metodzie porównywania czynników) bez przypisywania im wag pieniężnych. To, co odróżnia tę metodę od innych, to fakt całkowitego oddzielenia wartościowania od taryfowania stanowisk. Mianowicie, właściwe wartościowanie kończy się na ustaleniu szeregu rangowego stanowisk, czyli pewnej ich hierarchizacji. Z kolei taryfowanie, polegające na przypisywaniu poszczególnych stopni trudności stanowisk do odpowiednich stawek zaszeregowania, jest już kwestią negocjacji pomiędzy pracodawcą a pracownikami (związkami zawodowymi). Stanowiska zostają ze sobą porównane i tworzą tabelę rangową. Po takim zaszeregowaniu stanowisk, można dokonywać dalsze ich grupowanie i hierarchizowanie.

Tak jak większość uniwersalnych metod wartościowania, metoda analityczno-rangowa oparta jest na pięciu głównych kryteriach syntetycznych, rozłożonych na poszczególne kryteria elementarne i przebiega według kilku podstawowych etapów, do których należą:
1. Przygotowanie opisów stanowisk - będące rezultatem analizy pracy.
2. Ocena punktowa poszczególnych rodzajów prac uwzględniająca określony układ kryteriów oceny.
3. Przedstawienie wyników wartościowania w postaci szeregów rangowych.

Patrz też: Metody wartościowania pracy, Wartościowanie pracy