Metoda zakresu swobody działania

Opracowana przez Elliotta Jacques’a w 1961 roku należy do metod wartościowania pracy opartych na decyzjach. Opiera się na założeniu, że każdy pracownik ma zdolność podejmowania trafnych decyzji w tych obszarach, za które ponosi odpowiedzialność. Można mu pozostawić swobodę działania w ich zakresie w określonym czasie, zwanym czasem swobodnego działania. W zależności od charakteru pracy i odpowiedzialności wyróżnia się pięć szczebli jego długości (od 1 godziny do 5 lat). Na podstawie oceny zdolności rozwoju pracownika wykreśla się wiązkę krzywych. Każdej krzywej zdolności odpowiada krzywa zarobków. Jest to raczej metoda oceny pracownika niż stanowiska pracy. Nie znalazła szerszego zastosowania w praktyce, ale stała się źródłem inspiracji dla budowy innych technik wartościowania, np. metody Castellion.

Patrz też: Metody wartościowania pracy, Techniki wartościowania pracy oparte na decyzjach