Teoria wypierania motywacji

Sugeruje ona, że zewnętrzne czynniki (jak np. nagrody albo kary pieniężne) mogą osłabiać (oraz w innych okolicznościach wzmacniać) motywację wewnętrzną pracownika. Motywacja wewnętrzna to behawioralna siła napędowa pochodząca od osoby (jej wewnętrznych uczuć, ocen moralnych), natomiast motywacja zewnętrzna reprezentuje czynniki pochodzące z zewnątrz (np. uznanie, płacę, kary). Zewnętrzne interwencje, takie jak monitorowanie, nadzór, nagrody i kary, uważane są za czynniki mające znaczący i systematyczny wpływ na preferencje (czyli motywację wewnętrzną). W szczególności, uznanie i nagrody pieniężne (motywacja zewnętrzna) może zmniejszyć osiągnięcia pracowników (jest to tzw. ukryty koszt nagradzania). S. B. Frey w latach 80-tych zaadaptował teorię wypierania motywacji do ekonomii i jako pierwszy rozważał możliwe konsekwencje ustalania płac i regulacji w odniesieniu do innych czynników.

Patrz też: Motywatory wewnętrzne