Bank premii

Powstał jako jeden z elementów systemu motywacyjnego w koncepcji VBM (Value Based Managment). Rozpropagowany został przez G.B.Stewarta w latach 80-tych ubiegłego wieku. Najczęściej utożsamiany jest z koncepcją ekonomicznej wartości dodanej (EVA) i traktowany jako forma wynagrodzenia odroczonego wypłacanego po upływie co najmniej 3 lat. Stanowi system długofalowego motywowania. O ile ocena efektów pracy jest dokonywana na bieżąco, to wyniki tej oceny są jednak rozliczane w okresie kilkuletnim. Uczestnik takiego systemu motywacyjnego musi udowodnić, że jego efektywność nie jest przypadkiem lub konsekwencją działań dla doraźnych, krótkookresowych efektów. Dopiero wtedy otrzyma wypłatę z banku premii.

Idea tego rozwiązania jest następująca: każda okresowa premia trafia na indywidualne konto, gdzie dodaje się ją do środków dotychczas już tam zgromadzonych. Następnie z tej puli (nie z premii okresowej) wypłaca się pewną sumę, przy czym wykorzystywane w tym względzie algorytmy są zróżnicowane. Reszta pieniędzy pozostaje na wspomnianym rachunku osobistym w oczekiwaniu na wyniki kolejnych okresów. Ich otrzymanie zależy właśnie od tych wyników. Menedżer wykazujący z roku na rok dobre wyniki, a zwłaszcza sukcesywnie je poprawiający, będzie nie tylko otrzymywał coraz większe premie, coraz większa będzie też suma zakumulowana przez lata na jego koncie. Bank premii wymusza decyzyjną dalekowzroczność i wiąże wartościowych pracowników z firmą (motywacja, by zostać, jest tym większa, im pokaźniejsze jest saldo na rachunku w banku). W ramach jednego, spójnego programu oferuje się bodźce krótko- i długookresowe (odpowiednio wypłacana co okres z salda premia i samo saldo), co stanowi odwzorowanie sytuacji właścicielskiej.